Utrzymywanie bliskości

Umiejętność zaangażowania się w konflikt z córką umożliwia wam zachowanie bliskości. Doświadczenie wyrażania silnych emocji, słuchania siebie nawzajem i zmagania się z rozbieżnościami zdań w gruncie rzeczy pogłębia waszą więź. Przeżywacie wspólnie coś bardzo prawdziwego, umacniacie zaufanie i okazujecie wzajemne oddanie. Kiedy natomiast matki i córki nie potrafią wyrazić uczuć, jakie żywią wobec siebie, ich więź będzie bez wątpienia zubożona. W rozmowach zostanie pewnie zachowana rezerwa, będą one powierzchowne albo staną się coraz rzadsze. Zamiast intensywnych uczuć pozostanie ich namiastka albo pustka, poczucie rozdzielenia. W ten sposób brak konfliktu powoduje brak rozwoju; następuje stagnacja związku. Postanów sobie, że każdy konflikt pomiędzy tobą a córką będzie okazją do zbliżenia. Każda utarczka, kłótnia i batalia oznacza, że aktywnie angażujecie się w wasze stosunki. Musicie jedynie nauczyć się najlepszych sposobów postępowania w takich sytuacjach. W rozwiązywaniu konfliktów nie ma w gruncie rzeczy nic magicznego. Wymaga to określonych umiejętności, których można się nauczyć równie łatwo jak jazdy na rowerze, języka migowego czy robienia zakupów spożywczych. Sama stając się ekspertem, będziesz mogła zaszczepić w córce biegłość emocjonalną, co jest znacznie istotniejszym aspektem edukacji niż wyrobienie muzyczne, znajomość obsługi komputera czy bronienie bramki.

Konflikty stwarzają szanse na kompromis i współpracę

Budują bliskość i szacunek. Hannah, pięćdziesięcioczte- rołetnia matka osiemnastoletniej Ariel, opowiedziała anegdotę, która uzdrowiła ich relacje. „Kiedy Ariel miała mniej więcej piętnaście lat, było między nami strasznie. Pewnego razu jakaś drobnostka wyprowadziła mnie z równowagi; nie pamiętam, co to było, w każdym razie ni z tego, ni z owego z moich ust zaczął się wylewać potok słów: jak Ariel mnie denerwuje, jak mnie od siebie odpycha i jak bardzo się w tym wszystkim gubię. Ariel nie pozostała mi dłużna i zasypała mnie wszelkimi możliwymi oskarżeniami: że nie wierzę jej na słowo, że jest przeze mnie nieszczęśliwa i tak dalej. Poważnie uderzył mnie jednak jeden jej zarzut: »Wiecznie mnie osądzasz!«. Najpierw zajęłam pozycję obronną. Potem stwierdziłam, że rzeczywiście reaguję zbyt szybko, zbyt impulsywnie feruję wyroki. Może dlatego córka unika rozmów ze mną i mnie samej. Później starałam się tego unikać i myślę, że nasze stosunki zaczęły układać się zupełnie inaczej”.

Czy znalazłyście już spokój duszy?

Jeśli potraficie z córką powiedzieć sobie, co leży wam na sercu, jeśli umiecie wyrzucić z siebie wszystkie nagromadzone żale, afronty i urazy, znajdziecie spokój duszy. Możecie pocieszyć się nawzajem, przeprosić i iść naprzód. Wprowadzanie zmian. Jeżeli nie wyrażacie z córką swego niezadowolenia ani nie komunikujecie swych pragnień, jak możecie rozwiązać wzajemne nieporozumienia? Konflikt jest znakomitym bodźcem do zmiany. Twoja córka, która w okresie dojrzewania podlega nieustannym zmianom, potrzebuje sprawdzenia, czy i ty potrafisz się zmienić w odpowiedzi na jej potrzeby. Musi się dowiedzieć, czy pozwolisz jej golić nogi, zapewnisz prywatność podczas odwiedzin przyjaciół albo pozwolisz oglądać filmy dozwolone dla starszej młodzieży pod kontrolą opiekuna. Mówiąc o swoich obawach, możesz zmobilizować córkę do wypracowania pożądanego nastawienia, obrania właściwych celów, przyjęcia odpowiednich zachowań i podtrzymywania wartości rodzinnych.

MYŚL POZYTYWNIE O KONFLIKCIE

Pamiętaj, konflikt to nie wróg. Zamiast widzieć w konfliktach klin wbijający się pomiędzy ciebie a córkę, powinnaś dostrzegać w nich spoiwo łączące was ze sobą. Alexandra G. Kaplan i Rona Klein, współautorki Women’s Growth in Compton, stwierdzają: „Konflikt jest koniecznym elementem relacji międzyludzkich, niezbędnym do zmian, które muszą zostać wprowadzone, żeby każda z osób tworzących te relacje mogła się zmieniać i rozwijać”. Być może nadal jesteś sceptyczna wobec ewentualnych korzyści płynących z konfliktu dla ciebie i twojej córki. Jeśli tak, przemyśl jego trzy kluczowe funkcje: Oczyszczanie atmosfery. W trakcie życia z kimkolwiek – córką, współmałżonkiem, współlokatorką – muszą zdarzać się sprzeczki („A jednak zostawiłaś mleko na wierzchu!”), nieporozumienia („Sądziłam, że to ty wyprowadzisz psa!”) oraz irytacja („Nie cierpię, kiedy nucisz, jedząc płatki śniadaniowe”). Między matkami a córkami takie sytuacje to jedynie wierzchołek góry lodowej. Ale w nadziei utrzymania pokoju lub uniknięcia wojny matki często tłumią swoje emocje i usiłują pohamować narastające niezadowolenie. Również dziewczęta idą po linii najmniejszego oporu, uciekając się czasem do przemykania cichcem, „pomysłowych” wyjaśnień, a nawet kłamstwa w celu uniknięcia nieprzyjemnych starć z matkami.

Propozycja utworzenia centrum dla nastolatków

„Córka i jej znajomi chcieli bezpiecznego miejsca w mieście, gdzie mogliby jeździć na deskach i łyżworolkach. Właściciele sklepów przeciwstawili się powstaniu centrum z uwagi na kwestie bezpieczeństwa na chodnikach. Młodzież była bardzo niezadowolona z wyników głosowania i nie wiedziała, co zrobić, więc tylko wrzała gniewem. Zebrało się kilkoro rodziców i pomogliśmy dzieciakom opracować plan. Już samo podjęcie działań sprawiło, że poczuły się lepiej, szczególnie kiedy udało im się zdobyć poparcie w rozmaitych miejscach. Myślę, że nigdy nie zapomną roli, jaką odegrały w urzeczywistnieniu planów powstania centrum”. Za każdym razem, gdy dodajesz córce śmiałości do przedstawienia swojego stanowiska, przyjęcia odpowiedzialności i obrócenia emocji w działanie, inwestujesz w jej przyszłość. A także w swoją. Stanie się bowiem nie tylko zaradną, ufną we własne siły jednostką, ale i osobą, którą będziesz podziwiać i której towarzystwo będzie sprawiać ci przyjemność.

Zachęcaj córkę do dzielenia się własnym zdaniem

Zabiegaj o opinie na temat bieżących wydarzeń, pytaj o stanowisko w kwestiach politycznych, domagaj się udziału w decyzjach dotyczących całej rodziny. (Nie oznacza to, że pozwalasz jej podejmować dorosłe decyzje, a jedynie że cenisz sobie jej przemyślenia) . Poproś ją o fachową radę w interesujących cię dziedzinach, o pomoc w wyszukiwaniu informacji w Internecie albo podzielenie się z tobą jakąkolwiek inną umiejętnością. Pamiętaj również, by wiedziała o twoim uznaniu dla jej wysiłków. Innym aspektem potwierdzenia wartości córki jest pomaganie jej w akceptacji pełnej skali emocjonalnych reakcji i jej wykorzystywania. Szczególnie ważne jest dodawanie otuchy i siły nastoletnim dziewczętom, kiedy przygnębia je jakaś niesprawiedliwość. Zamiast odczuwać paraliż i skrępowanie, twoja córka musi się nauczyć, że silne uczucia, takie jak gniew, są nie tylko naturalnymi ludzkimi reakcjami, lecz również potężnymi narzędziami rozwiązywania konfliktów, które pomagają rozwijać relacje międzyludzkie i ułatwiają konieczne zmiany. W miarę udoskonalania umiejętności radzenia sobie w konfliktach córka będzie potrafiła skuteczniej zajmować się sytuacjami postrzeganymi przez nią jako krzywdzące oraz rozstrzygać spory pojawiające się w relacjach międzyludzkich. Kiedy jednak oburza ją niesprawiedliwość dostrzegana w szerszym kontekście społecznym, szczególnie mocno potrzebuje twego wsparcia w konstruktywnym pokierowaniu uczuciami.

DAJ CÓRCE SIŁĘ

Żeby twoja córka CZUŁA SIĘ kompetentna i zaradna, musi BYĆ kompetentna i zaradna. Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek dziewczynom potrzebne jest poczucie własnej wartości, oparte bardziej na tym, kim są i co potrafią, niż jak wyglądają. Zachęcaj ją do nauki, kształtowania umiejętności oraz demonstrowania skuteczności. Pozwalaj jej na tyle odpowiedzialności, ile twoim zdaniem potrafi udźwignąć. W miarę jej dojrzewania i rozwoju rezygnuj z kontroli nad sferami, w których nie jesteś już potrzebna. Gdy nie potrzebuje pomocy, nie proponuj jej. Traktuj swoją córkę jako wartościowego członka rodziny. Oczekuj od niej uczestnictwa w życiu rodziny oraz wkładu w domowe obowiązki. Kiedy nastolatka z poważnymi problemami trafia do ośrodka terapeutycznego, jednym z przynoszących najlepsze efekty elementów leczenia jest włączenie jej do społeczności terapeutycznej. Na przykład po roku spędzonym w prowadzącej terapię szkole z internatem szesnastoletnia Leah stwierdziła: „Czułam się potrzebna, gdy dzieciaki z mojej nowej »rodziny« polegały na mnie, a kiedy doceniały to, co zrobiłam, dostawałam wielkiego pozytywnego kopa”. Wszystkie dziewczęta wynoszą korzyść z poczucia, że ich wkład jest doceniany.

ZACHOWAJ (ALBO ROZWIŃ) POCZUCIE HUMORU

Ta zasada bez wątpienia nie wymaga wyjaśnień. Jeśli nigdy nie należałaś do osób, które potrafią dostrzec elementy humorystyczne w trudnych sytuacjach, czas wyrobić w sobie tę cechę – i to szybko! Poczucie humoru jest dla matek jedną z najcenniejszych umiejętności przetrwania. Gdy zawodzi wszystko inne (np. dzwoni dyrektor szkoły z zawiadomieniem, że twoja córka właśnie niepewnym krokiem weszła do szkoły na niebotycznych szpilkach), odnajdź w danej sytuacji odrobinę humoru i serdecznie się po- śmiej. Poprawi ci się samopoczucie. Co więcej, gdy twoja córka będzie potrafiła śmiać się razem z tobą – a może nawet z siebie – będziesz mieć pewność, że robicie autentyczne postępy. Porównaj dwie poniższe historie z serii „mój najgorszy dzień w życiu”, obie z udziałem córki Yvonne. „Gdy córka kończyła dwanaście lat, wróciła kiedyś do domu, oznajmiając, że ma za sobą okropny dzień. Zapytałam więc, co się stało. Wściekła się. »Co? Nie wierzysz mi?« – warknęła. Pomyślałam sobie: »Czy ja coś przegapiłam?«. Potem, mniej więcej rok później, odbyłyśmy podobną rozmowę, ale z zupełnie innym rezultatem. Greta znów wróciła do domu ze szkoły rozdrażniona, wykrzykując, że miała absolutnie koszmarny dzień. Gdy zapytałam, co się stało, odparła, że podczas lunchu zabrakło jej ulubionego jogurtu, rozcięła sobie skórę kartką papieru, a kiedy poszła wyrzucić papierek, guma wpadła jej do śmietnika! O mało nie wybuchłam śmiechem, ponieważ to wszystko wydało mi się groteskowe, i tylko na nią patrzyłam, próbując się opanować. Ku mojemu zaskoczeniu po chwili Greta spojrzała na mnie i parsknęła śmiechem. Prawdę mówiąc, rechotałyśmy obie. To, co mogło się zamienić w długi wieczór kąśliwości i dąsów, przeistoczyło się w cudowną wspólną zabawę”. Postanów sobie odnajdować elementy humorystyczne w prozaicznych „tragediach” córki, niekonsekwencjach i sytuacjach ironicznych – nawet kiedy ona tego nie potrafi. Śmiech może być naprawdę najlepszym lekarstwem na wytrzymanie pod wspólnym dachem z nastolatką.

Istotne jest zachowanie odrębności doświadczeń własnych i córki

„Moją piętą Achillesa jest poczucie, że ktoś sprawia mi zawód. Dlatego dostaję szału, kiedy ludzie zobowiązują się do czegoś lub coś obiecują, a potem nie dotrzymują słowa. Mniej więcej dwa tygodnie przed wielką szkolną imprezą taneczną córka powiedziała mi, że koleżanka zaprosiła ją po zabawie do siebie na noc. W przeddzień potańcówki córka napomknęła mimochodem, że koleżanka zapomniała o zaproszeniu i że wszystko odwołuje. Zapomniała? Jak można zapomnieć? No i moja córka została na lodzie”. Jak zareagowała Olivia? „Miałam ochotę po- wiedzieć córce, że ta kłamczucha nie jest już mile widziana w naszym domu, tak byłam rozjuszona. Ale widziałam wyraźnie, że Claudia nie czuje się zlekceważona i nie jest ani trochę zmartwiona. Więc trzymałam język za zębami i czekałam, co zrobi”. Taktyka Olivii była znakomita. Gdyby dała wyraz swojej furii, najprawdopodobniej odcięłaby Claudii możliwość odkrycia własnych uczuć. Kiedy mocno reagujesz na coś, co przydarzyło się twojej córce – w szkole, w domu albo w gronie przyjaciół — zawsze mądrze jest określić, czy rzeczywiście wczuwasz się w sytuację córki, czy po prostu reagujesz zgodnie z własną wrażliwością.

ODDZIELAJ SWOJE DOŚWIADCZENIA OD DOŚWIADCZEŃ CÓRKI

Kiedy starasz się zrozumieć córkę, uwaga powinna koncentrować się na tym, co czuje ona, nie zaś na tym, co możesz odczuwać ty. Aby zachować odrębność waszych doświadczeń, ważna jest znajomość własnej wrażliwości. Miej świadomość, co cię zazwyczaj złości. W ten sposób możesz się zorientować, czy doznania córki są problematyczne dla niej czy dla ciebie. Weźmy sytuację typową w życiu dorastającej dziewczyny: planowanie czegoś z przyjaciółmi. Dwie przedstawione poniżej matki przekonały się, że interpretują doświadczenia swoich córek przez pryzmat własnej wrażliwości. Czterdziestopięcioletnia Janet opisała siebie jako osobę wyjątkowo zorganizowaną, która musi planować wszystko z dużym wyprzedzeniem. „Doprowadza mnie do szału, kiedy ludzie nie mogą się zdecydować albo kiedy podejmują decyzje w ostatniej chwili. Stwarzało to poważne problemy pomiędzy mną a córką na początku jej okresu dojrzewania. Najlepsza koleżanka dzwoniła w sobotę po południu z propozycją na wieczór. Ja się denerwowałam, uważając, że koleżanka niewłaściwie traktuje moją córkę, no wiecie, że ją wykorzystuje, umawia się w ostatniej chwili, bo nie nawinęło jej się nic ciekawszego albo nie wypaliły jakieś plany. Córka wściekała się na mnie i mówiła, że nic nie rozumiem; że młodzież tak robi. Rzeczywiście, trudno było mi zrozumieć, że nie dostrzega w tym problemu”.

StudentBlog theme is brought to you by Quasargaming.com online slot games such as Plenty on twenty, Fruits and sevens and Columbus deluxe.
error: Content is protected !!